Triathlete Heleen bij de Vaate

De laatste week trainen in Zuid-Afrika ging erg goed. Ik heb nog lekker wat kilometers kunnen maken op de fiets en ook het lopen ging steeds beter. Met carnaval ben ik even 3 dagen thuis geweest. Niet dat ik carnaval heb gevierd, het was uitpakken, wassen en vervolgens weer inpakken. En tussendoor nog wat Olympische Spelen kijken. Van trainen is niet heel veel terecht gekomen want er lag weer eens een dik pak sneeuw in Stein!

Dinsdag 16 februari vlogen Rob en ik weer naar Lanzarote. Het was vroeg opstaan want ons vliegtuig ging al om 6 uur vanaf Düsseldorf. Toen we na 4 uur vliegen boven Lanzarote hingen werd de eerste landing afgebroken vanwege de harde wind. We hebben nog een half uur extra in de lucht gehangen tot de landing toch ingezet kon worden. Gelukkig zijn we veilig op Lanzarote-bodem aangekomen. Dit is de negende keer dat ik op dit eiland kom om te trainen. Het is dus inmiddels bijna een tweede thuis geworden. Nog nooit heb ik het hier zo groen gezien, maar al snel zou blijken hoe dit komt...

We rijden naar ons vertrouwde plekje in Tinajo. De twee weken hiervoor hebben twee andere nederlandse triatletes, Gonny en Mirjam, in dit appartement gezeten. Ze hebben allerlei restjes voor ons achtergelaten. Ontzettend bedankt hiervoor! We hebben direct onze fietsjes maar even in elkaar gezet en zijn een stukje gaan rijden. De volgende dag stond er gelukkig heel wat minder wind. Dat maakt het toch een stuk aangenamer. Alleen toen ik ’s middags in Club La Santa mijn baantraining (4x800, 3x1200, 4x800) afwerkte begon het enorm te regenen en te onweren. ’s Avonds aten we met Harald en Irene (wie gaat er niet op trainingskamp naar Lanzarote?) en die wisten ons te vertellen dat het zeker niet de eerste regenbui was de afgelopen week. Vandaar al het groen dus. De storm hield aan tot en met de volgende dag met een windkracht 6. Echt lekker geslapen hebben we niet, het leek wel herfst. Gelukkig zijn de vooruitzichten voor de komende week beter, en kan ik hopelijk nog een paar mooie trainingen afwerken. Rob is inmiddels weer naar huis, maar ik blijf hier nog anderhalve week, ben dan 2 dagen thuis en vlieg vervolgens naar Abu Dhabi. Hier ga ik 13 maart meedoen met de eerste editie van de Internationale Abu Dhabi Triathlon. Deze wedstrijd gaat over 3 km zwemmen, 200 km fietsen en vervolgens 20 km lopen. Het schijnt een spectaculair parcours te zijn en er staat een ontzettend sterk veld aan de start. Reden hiervoor is de grote prijzenpot. Voor mij komt de afstand van deze wedstrijd supergoed uit op dit moment, want in 200 kilometer fietsen heb ik wel zin, maar klaar voor een marathon voel ik me nog niet helemaal. Ik heb er enorm veel zin in, en dan maar eens kijken waar ik op dit moment sta. Ik ga nu eerst nog even de puntjes op de i zetten hier op Lanzarote. - top

Eindelijk weer een update van mij. Het heeft even geduurd maar dat betekent niet dat ik heb stil gezeten in de tussentijd; Juist niet! De eerste week toen ik hier in Potchefstroom zat was het erg nat weer. Dit is niet gebruikelijk hier en er was dan ook erg veel wateroverlast. Gelukkig heb ik al mijn trainingen wel kunnen doen, van regen smelt je immers niet! Eigenlijk was het ook wel aangenaam want het was toen nog niet zo warm. Nadat ik er twee dagen zat kwam Birgit ook aan. We zitten samen bij Cor en Ditri in huis en het is fantastisch. We kunnen veel samen doen dus dat is wel zo gezellig. Tijdens deze week was het vooral wennen aan de hoogte van 1400m. Hitte- acclimatisatie lukte nog niet want het was maar 22 graden.

De tweede week klaarde het weer gelukkig op en werd het ook goed warm. Temperaturen boven de 30 graden zijn hier geen uitzondering. Op zich vind ik dit heerlijk, alleen een nadeel is dat ik ontzettend veel zweet en dat het soms niet bij te drinken is. Helemaal als je lange duurlopen gaat doen, kun je maar 750 ml meenemen in je fuel belt. Dit is te weinig en het resultaat is dus dat je kleinere rondjes moet lopen zodat je thuis weer kunt bijvullen. We hebben ook al heel wat mooie fietstochtjes gemaakt. Een van de favorieten is op en neer naar Parijs (dit is een dorpje 50 km vanaf Potchefstroom, met een echte Eifel toren) waar je over de Vaal rivier rijdt, die nu vanwege de hevige regenval enorm hard stroomt. We zwemmen hier in de plaatselijke gym, waar dus ook het krachtcentrum is. Kortom we hebben hier alles bij de hand. De Duitse Olympische selectie is hier nu ook aan het trainen en ik hoorde dat ook de Belgen hier binnenkort gaan trainen.

Ik zit nu aan het eind van de derde week. Ik heb behoorlijk wat zware dagen gekend en het ging niet altijd even gemakkelijk. Maar het lijkt dat ik er nu bovenop ben. Nog een weekje lekker trainen hier en dan zit het er voor wat betreft Zuid-Afrika op. De bedoeling was om samen met Birgit, Sander en Venetia afgelopen zondag een Olympische afstand wedstrijd te doen bij Johannesburg. Helaas is dit niet doorgegaan voor Birgit en mij. Afgelopen donderdag waren Birgit en ik aan het eind van de middag nog even aan het losfietsen. Toen we na 2 uurtjes in Potchefstroom terugkwamen, kwam er een auto aan die net voor ons wilde afslaan. Wij hadden voorrang, maar hij had ons totaal niet gezien. Ik kon nog net op tijd remmen, maar Birgit reed achter mij en had helemaal niks gezien. Zij knalde frontaal tegen de zijkant van de auto op. Haar frame was op 2 plekken gescheurd en zelf heeft ze een gebroken sleutelbeen. Het bot stond helemaal scheef dus ze moest ook nog eens geopereerd worden en 2 nachten in het ziekenhuis blijven. Echt ontzettend balen, en het trainen ging zo goed! Ik heb dus ook maar direct besloten om niet naar Johannesburg te gaan want Cor en Ditri waren afgelopen weekend ook weg en anders zou Birgit alleen thuis zijn. Ik heb lekker getraind!

Een dikke week geleden vertrokken we vanuit Nederland met temperaturen onder 0 graden Celsius richting de zon van Zuid-Afrika. We kwamen aan in Port-Elizabeth (PE) bij een temperatuurtje van 27 graden en konden zo nog een weekje acclimatiseren voor de eerste wedstrijd van het seizoen. We logeerden de eerste 4 dagen bij onze vrienden Joost en Anita die tegenwoordig in PE wonen. Zo konden we al wat wennen aan de wind die hier meestal heftig te keer gaat aan de Wild Coast van Zuid-Afrika en aan het zwemmen in zee met een behoorlijke branding. Donderdag zijn we naar East-Londen gereden. De dagen voor de wedstrijd was het weer niet al te best en het zeewater was gewoon koud. Gelukkig was het op de wedstrijddag helemaal anders. Er stond niet al te veel wind, het zeewater was in een keer 2 graden warmer dan de dagen ervoor en overdag werd het zo’n 28 graden. Ideaal race weer dus. Voor mij zelf was deze wedstrijd een test om te kijken waar ik op het ogenblik sta. Ik heb een half jaar geen wedstrijden kunnen doen, dus ik was wat onzeker. Bovendien had ik de laatste 6 weken hoofdzakelijk binnen op de tacx gefietst. Ik had het idee dat ik redelijk sterk ben op de fiets, maar kennelijk is fietsen op een tacx toch net iets anders dan racen in een wedstrijd. Ok, dan nu het wedstrijd verloop.

De pro’s mochten 5 minuten voor de tweede wave van deelnemers starten. Dat betekende dat Rob, die ook mee deed, 5 minuten na mij het water in ging. De branding was behoorlijk heftig dus het was moeilijk om hier doorheen te komen. Direct bij de start was ik al iedereen kwijt. Dat werd dus zwemmen op mijn uppie totdat Rob mij na 1200 m in kwam halen. We hadden afgesproken dat als dit zou gebeuren hij wat in zou houden zodat ik in zijn voeten kon zwemmen. Dat lukte zodat de laatste 700 m lekker gingen. Daarna wensten we elkaar nog een goeie wedstrijd en ging ik snel de fiets op. Het fietsparcours is de eerste 45 km de stad uit, met hoofdzakelijk klimmen (in trapjes) en de terugweg dus naar beneden. De eerste 45 km gingen ten opzichte van de andere meiden goed, maar na 60 km was het vaatje een beetje leeg. Kennelijk is dat dan toch het wedstrijdritme en de hardheid die ik nog mis. In de wisselzone aangekomen lag ik 7^e dame en ik zag dat het gat met de kop van de wedstrijd al redelijk groot was. Voor mij was het nu zaak de wedstrijd op een zo goed mogelijke manier uit te lopen. Het lopen voelde op zich goed, maar het is nog lang niet wat het moet zijn. Maar gelukkig weer 100% vrij van blessures. Al met al ben ik blij dat ik weer kan racen, maar ik realiseer mij ook dat er nog een hoop werk gedaan moet worden om weer op niveau te komen. Gelukkig staan er heel wat trainingskampen gepland en ik ben erg gemotiveerd om deze op een zo goed mogelijke manier te gaan benutten. Vandaag vlieg ik naar Johannesburg en ga vervolgens bijna 4 weken in Potchefstroom trainen. Ik hou jullie op de hoogte!

Uitslag IM 70.3 South-Africa, 17 jan 2010, 1.9-90-21 km
1.	Marie Rabie (RSA)	4.35.54
2.	Sandra Wallenhorst (GER)	4.37.01
3.	Lucie Zelenkova (CZE)	4.43.01
4.	Vanessa Giannini (BRA)	4.47.20
5.	Diana Riesler (GER)	4.47.50
6.	Claire Horner (RSA)	4.51.41
7.	Heleen bij de Vaate	4.54.43

Gelukkig nieuwjaar gewenst allemaal! Na mijn geslaagde looptest gisteravond heb ik er weer helemaal zin in. Ik durf voorzichtig vooruit te kijken naar de eerste wedstrijden in 2010. De eerste wedstrijd is al heel snel, want ik zal net als vorig jaar starten op de IM70.3 (halve Ironman) in Zuid-Afrika op 17 januari. Daarna blijf ik lekker 4 weken trainen in Zuid-Afrika om het hollandse winterweer te ontlopen. Op 13 maart ga ik deelnemen aan de nieuwe lange afstand wedstrijd in Abu Dhabi. Dit lijkt me een spannend avontuur in de warmte en bovendien past de afstand met lang fietsen (200km) en niet al te lang lopen (20km) heel goed in mijn opbouw. Want op de fiets voel ik me prima, maar lopend moet ik nog een tijdje rustig verder opbouwen. Daarom heb ik mijn eerste hele Ironman in 2010 nog niet gepland. Wel heb ik gepland om de beide Limburgse topwedstrijden (en tevens NK's) waar ik ambassadrice van ben mee te doen: de Powerman in Horst en de SABIC triathlon in Stein. En verder ben ik nog wat voorzichtig, eerst maar eens kijken hoe het gaat de komende maanden.

Voor de liefhebbers hebben we op de foto-pagina nog wat mooie plaatjes uit 2009 gezet.

Op de laatste dag van het jaar vindt in ons buurdorpje Elsloo altijd de Sylvesterloop plaats, met een 10 km als langste afstand. De start is om 19:00 uur ’s avonds, dus onder kunstlicht. Dit brengt altijd een leuke sfeer met zich mee, helemaal deze editie met lichte sneeuwval. Op dit parcours heb ik mijn PR op de 10 km staan. Dit jaar stond ik met een heel ander doel aan de start.

Allereerst was ik ontzettend blij dat ik eindelijk weer een wedstrijdje kon lopen. Mijn laatste wedstrijd dateerde van eind juli, de l’Alpe d’Huez triathlon. Ik was echter erg onzeker over mijn loopnivo. Ik loop pas sinds 6 weken pijnvrij, en de eerste voorzichtige interval trainingen die ik had gepland de laatste weken op de baan waren een beetje in het water (of sneeuw) gevallen. Wel had ik nog een mooie interval training op de loopband afgewerkt, maar van 1 training krijg je nu ook niet al te veel zelfvertrouwen. Dus deze wedstrijd moest mijn huidige nivo laten zien. Ik had mij zelf tot doel gesteld om 40 minuten te lopen maar wel op een ontspannen manier.

Dus zo gezegd zo gedaan. De eerste 5 km probeerde ik technisch zo goed mogelijk te lopen, wat goed lukte. Daarna begon ik mijn hamstrings toch wel te voelen, die nog niet zo gewend zijn aan dit tempo in de koude buitenlucht. Maar conditioneel zat het allemaal goed. Ik kon het tempo goed volhouden de volle 10 km en het resultaat was een tijd van 39 minuten en 40 seconden. Een tijd om niet over naar huis te schrijven, maar op dit moment ben ik er tevreden mee. Ik weet dat de snelheid de komende weken wel gaat komen. Het belangrijkste voor mij voor komend seizoen is heel blijven, ik ga dus geen dingen overhaasten. En het positieve is dat je met deze snelheid toch al een degelijke halve marathon loopt in een halve triathlon. En de 70.3 van Zuid-Afrika is al over 2 en een halve week!

Uitslag Sylvesterloop Elsloo, 31 dec 2009, 10 km
1.	Heleen bij de Vaate	39.40
2.	Helmie Ramakers	40.00
3.	Myrthe Meex	43.28